در اوایل 3500 سال قبل از میلاد، انسان ها شروع به استفاده از مواد معدنی رنگی و رنگدانه های گیاهی روی گونه ها و لب های خود برای اهداف زیبایی کردند. این رسم از سومری ها سرچشمه گرفت و متعاقباً توسط مصریان، سوریه ها، بابلی ها، ایرانیان، یونانی ها و رومی ها پذیرفته شد. مخلوطی از چوب رنگی، ماده گیاهی، خمیر میوه و گوشت خوک در ویال های کوچک ذخیره می شد و برای تقویت لب استفاده می شد. در کشور من باستان از سینابر سمی برای رنگ آمیزی قرمز لب استفاده می شد. پیشرفت‌های بعدی شامل چوب‌های روغنی رنگی بود که از پیه گاو، موم و روغن‌ها در کاغذ نازک پیچیده شده بودند. لایه بیرونی کاغذ قبل از هر بار استفاده کنده می شود. این محصولات در زبان عامیانه به «سوسیس قرمز» معروف بودند. سوابق تاریخی نشان می دهد که تا سال 1895، رژ لب قرمزی به نام "Pomade en Baton" که حاوی پیه گاو و موم زنبور عسل بود، در فرانسه وجود داشت. در آن زمان، رژ لب ها معمولا مایع یا خمیر مانند بودند و در جعبه های کوچک بسته بندی می شدند. فرمولاسیون اغلب بر روی کارمین (مشتق شده از حشرات کوشین) یا محلول های کارمین قلیایی متکی است. توسعه اواخر قرن نوزدهم رنگ‌های ارگانیک، معرفی ائوزین (تترابروموفلورسئین) بین سال‌های 1915 و 1920، و اختراع لوله رژ لب چرخان در سال 1929، آغاز فرمولاسیون و تولید رژ لب مدرن بود.

با تکامل لوازم آرایشی، سایه ها، فرمولاسیون و عملکرد رژ لب دستخوش تغییرات قابل توجهی شده است. سایه‌های رژ لب به‌طور فزاینده‌ای بر گرایش‌های ترند شده‌اند، و با تغییراتی در مدل موی زنانه، رنگ‌های لاک ناخن و مد مطابقت دارد. به‌ویژه، استفاده اخیر از پودرهای مرواریدی مختلف و رنگدانه‌های فرآوری‌شده، پالت‌های رنگی متنوع و بافت را بهبود بخشیده و کاربرد را راحت‌تر کرده است. مطابق با روندهای گسترده تر در لوازم آرایشی، رژلب همچنان به جذابیت زیبایی اولویت دارد و در عین حال دارای عملکردهای مرطوب کننده، مغذی و محافظت در برابر آفتاب است. محبوبیت رژ لب های شفاف منجر به استفاده از آن توسط برخی از مردان شده است و در دهه 1990 شاهد ظهور فرمول های فرار و مقاوم در برابر انتقال بود. پیشرفت در فرمولاسیون، مواد خام و فرآیندهای تولید همچنان باعث رشد صنعت رژ لب می شود.